Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

8η Μάρτη: Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

8η Μάρτη: Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας

Οι εργαζόμενες γυναίκες τιμούν τους αγώνες της τάξης τους, παλεύουν για την ισοτιμία, για ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής που μας θέλει δούλους του 21ου αιώνα.

Η 8η του Μάρτη έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, στη μνήμη των εργατριών στα υφαντουργεία και τα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης, η κινητοποίηση των οποίων στις 8 Μάρτη 1857, πνίγηκε στο αίμα από τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι εργάτριες εκείνη την εποχή δούλευαν περίπου 16 ώρες τη μέρα, ενώ οι μισθοί τους ήταν σημαντικά μικρότεροι από τους μισθούς των ανδρών εργατών. Έτσι, με την απεργία και τις διαδηλώσεις τους διεκδικούσαν «δεκάωρη δουλειά, φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, μεροκάματα ίσα με αυτά των ανδρών κλωστοϋφαντουργών και των ραφτών».

Η Β' Διεθνής Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών Γυναικών, που συνήλθε στην Κοπεγχάγη το 1910, αποφάσισε να καθιερώσει, μετά από πρόταση μιας από τις ηγετικές γυναικείες προσωπικότητες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της Κλάρα Τσέτκιν, τη μέρα της 8ης Μάρτη ως Διεθνή Μέρα της Γυναίκας.

Η 8η του Μάρτη είναι μια αγωνιστική ιστορική επέτειος, μέρα απολογισμού της πάλης για την ισοτιμία των εργαζόμενων γυναικών, για την κοινωνική τους ισότητα. Μέρα που το εργατικό, και το γυναικείο κίνημα, κάνει το δικό του απολογισμό, προετοιμάζει τη συνέχεια της δράσης του σε μια περίοδο που εξαπολύεται μια καταιγιστική επίθεση σε βάρος κατακτήσεων που έχουν αποσπαστεί.

Η σύγχρονη πολιτική του κεφαλαίου, που υπηρετούν τα αστικά κόμματα στην Ελλάδα, στο όνομα της ισότητας και με πρόσχημα την οικονομική καπιταλιστική κρίση, εντείνει την επίθεση στα εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, με μεγαλύτερα θύματα τις γυναίκες και τη νεολαία.

Χειροτερεύει συνολικά το επίπεδο ζωής του εργαζόμενου λαού και ιδιαίτερα των γυναικών που, έτσι και αλλιώς, οι μισθοί τους και οι συντάξεις τους είναι μικρότερες, η ανεργία μεγαλύτερη, ενώ ταυτόχρονα οι ανάγκες τους που απορρέουν από τον αναπαραγωγικό τους ρόλο που είναι αυξημένες, δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Αυτή η πραγματικότητα πλήττει ιδιαίτερα τις νέες γυναίκες και τα νέα ζευγάρια, αφού σε όλα τα παραπάνω προβλήματα που οξύνονται, αδυνατούν να ικανοποιήσουν ανάγκες για κατοικία, παιδικούς σταθμούς και κάθε άλλο αναγκαίο μέτρο ανακούφισης που έχει άμεση σχέση με τη μητρότητα. Επιδεινώνονται όχι μόνο οι συνθήκες δουλειάς, αλλά και διαβίωσης των γυναικών με την ανάληψη ενός μεγάλου μέρους της διαδικασίας αναπαραγωγής των μελών της οικογένειας, επειδή οι τομείς αυτοί συνεχώς εμπορευματοποιούνται και ιδιωτικοποιούνται. Τα αντιλαϊκά μέτρα και οι συνθήκες αυτές επιβαρύνουν περισσότερο τη σωματική και ψυχική υγεία των εργαζόμενων γυναικών και εντείνουν την ανισοτιμία τους.

Γίνεται πιο φανερό ότι η απελευθέρωση της γυναίκας από τη διπλή καταπίεση και εκμετάλλευση μπορεί να συντελεσθεί σε μια κοινωνία, όπου θα καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο ως αποτέλεσμα συνειδητής δράσης, τουλάχιστον της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης και της μαζικής μαχητικής δράσης των λαϊκών στρωμάτων για την ανατροπή του τελευταίου εκμεταλλευτικού συστήματος, του καπιταλισμού.

Σήμερα και για τις εργαζόμενες στο τραπεζικό και ασφαλιστικό τομέα, που η επίθεση είναι ολομέτωπη ένας δρόμος υπάρχει. Να οργανωθούν στο κλαδικό σωματείο και να παλέψουν μαζί, με όλες τις μορφές πάλης μέσα από τις συνελεύσεις, τις επιτροπές, συσκέψεις, απεργιακές κινητοποιήσεις με σκοπό την ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.

Από τη Διοίκηση